Feeling ko binigo ko silang lahat, mga super hero's ko, mga leading lady, leading man, kontrabida, bida na kontrabida, si Steven Spielberg, si Paulo Coelho, si Mark Twain at syempre si Bob Ong. Nawala na ata talaga ang panlasa ng totoong bida, yung mga bagay na sinabi nilang apoy sa puso mo na pagnaramdaman mo alam mo na kagad ang takbo ng istorya sa novela, iyong apoy na yon na unang pumaso sakin para isulat ang mga inspirasyon ko at isabuhay sa mga titik at linya. Wala na, na-flood na ng Ondoy, tinamaan ng tsunami kaya na wash-away yung mga panggatong, at nabasa narin ang posporo.
Nawala ako sa aksyon ng totoong aking minamahal, ang maging isang manunulat, sumusulat nga ako ulit ngayon pero wala na lahat inspirasyon at mga bagay na gusto ko ipakita sa mundo mukhang ako pa ang nakalimot.
Ngayon na gusto ko hanapin yung taong marami naiisip na istorya ng buhay, love man yan, action, comedy, thriller, sci-fi pa. Asan ka na ba? Kung kailan nagseryoso ako sa buhay chaka ka naman nawala sa piling ko at para bang isinama mo ang kalahati ng puso ko, inilagay mo pa ata sa bagahe mo yung kalahati ng pagkatao ko. Bumalik ka na minamahal kong manunulat, pag-aaralan ko kung paano tayo makakagawa ng isang novelang makakapukaw sa puso ng iba, pag-aaralan ko bawat spelling, meaning, at synonyms and antonyms ng bawat salita.
Bumalik ka na novelistang wala sa deadline, lagapak ang plotline, pero ma-emosyon ang storyline. Gusto ko ulit maramdaman ang paggawa ng isang kakaibang mundo na pupukaw sa mga manonood. At magpapatunay sa aking sarili na andyan pa ang nababagang alab sa aking puso.
